شهادت امام جواد الائمه (علیه السلام) شعر امام جواد از جزوات89 مشاهده در قالب PDF  Array چاپ Array
سه شنبه, 22 فروردین 1391 ساعت 09:43

 

 

واحد

دوتا گنبد طلايي توي شهر كاظمينه                     

اين دوتا حرم خدايي دوتا قطب عالمينه

باب المراد عالم مولانا ابن الرضا                         

اين دوتا گنبد براي دوتا دلبر خدایی                        

يكي شون اباالرضا و يكي شون ابن الرضا

تو حرم كه پا مي ذاري دل تو پر ازاميده             

آخه اون جا مثل مشهد بو امام رضا رو مي ده

اونجا كه ميري تو چشمات عكس پنجره فولاده    

چشم تو همش به دست كريم امام جواده

هرچي باشه خونديم امشب روضه گل رضا رو        

بيا منتظر بمونيم بگيريم كرببلا رو

تودل برگ گل ياس كوه غصه خونه كرده     

چشماي ضامن آهو پر اشكه پر درده

باورم نمي شه تا حالامگركسي شنيده   

خونه عزيز زهرا صداي هلهله بوده

اما نه مياد به گوشم صدايي خسته و بي تاب         

ميون اون همه خنده انگاري يكي مي گه آب

كسي پشت دربسته ناله هاش و نشنیده              

كي مي دونه چقدر از درد پا روي زمين كشيده

يه طرف دردغريبي يه طرف زهر هلاهل       

جواب ناله و آهش شادي وطعنه قاتل

آخرش كتاب عمرش شد ميون حجره برگ برگ      

الهي براش بميرم مثل زهرا شد جوون مرگ

تا نفس تو سينه دارم غصه مدينه دارم                     

تا ابد من از مغيره يه دل پر كينه دارم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شعر اول مجلس

مدينه باز دلم گرفت وقتي كه اسم تو اومد             

بازم غم لاله تو آتيش به قلب همه زد

مدينه باز چشم همه بايد بباره اشك خون              

آخه دوباره ناله زد يه مادر قامت كمون

مدينه باز يه ضجه اي از ميون حجره مياد               

يه محرم نامحرمي اجرت يك غريب رو داد

مدينه باز تازه شده داغ عزاي مجتبي                

ايني كه از پا افتاده نوگل پرپر رضاست

تو هم مثل امام حسن كشته زخم همسري            

 انگاري يك ناله مي گه تو هم غريب مادري

تا كه صداي ناله هات ديگه به مردم نرسه                 

شايد كه گفتي اون ميون مادر بيا ديگه بسه

اي مادر مهربونم مي خوام با تو سفر كنم               

مي خوام بيام تو آسمون به روي تو نظر كنم

آرزوم اين بود هميشه اي مادر قدكمونم             

اون دوتا رو از توي قبر در بيارم بسوزونم

ديگه دم آخرمه جدا ميشم من از همه                   

ببين كه ذكر لبمه يا فاطمه يا فاطمه

 

غزل مرثیه

میان حجره در بسته ای ز پا افتاد

از آتشی که به جان گل رضا افتاد

به پیش خنده دشمن به خویش می پیچید

نفس به سینه نیامد و از صدا افتاد

همینکه تشنگی او برید امانش را

به یاد روضه جانسوز کربلا افتاد

کسی میان نفسهای آخرش می سوخت

و لرزه بر دل ارکان کبریا افتاد

چقدر دور و برش چکمه پوش می آید

بمیرم آیه تطهیر زیر پا افتاد

رسید ضجه اهل حرم به گوش همه

همین که سر سر و کارش به نیزه ها افتاد

و دختری که فقط شعله های آهش ماند

به گوشواره غارت شده نگاهش ماند

 

 

 

 

 

شمعم که آتش آب کرده پیکرم را                  

این زهر سوزانده همه خشک وترم را

بابا کجایی چشم بر راهم بیایی                      

تا خود بگیری روی دامانت سرم را  

وقتی شریک زندگیم قاتلم شد                                

با که بگویم غصه دردآورم را           

از بسکه گفتم آب آب آتش گرفتم                 

باید ببینی بعد از این خاکسترم را

از بس صدای پایکوبیشان بلند است                

خود نشنوم دل مویه های حنجرم را

صیاد لذت می برد وقتی که از درد                  

بر خاک حجره می کشم بال و پرم را

دارم وصیـت بعـد مرگ من بخوانید

بـالای قبـرم روضـه های مادرم را

 

 

دردم وبه كي بگم اشك توچشام حلقه بسته             

همسرم پشت درومنتظر مرگم نشسته

جيگرم مي سوزه ازتشنگي ودلم كبابه                     

يه كمي آب به خدا آب دادن تشنه ثوابه

رو به قبله شدم واومده فاطمه كنارم                     

پيش پاش مي خوام كه پاشم به خدا رمق ندارم

صداي هلهله هاتون دل مادرم رو خون كرد            

خنده هاتون شادي هاتون دلش و سخت پريشون كرد

 

 

اشك غمت به چشم من آقا گذاشته رد پا         

 بعد يه عمري عاشقي من و نبردي كربلا

اگه نيام زيارتت مرگم و ازخدا مي خوام          

به دل من برات شده عرفه كربلا ميام

رسم عاشق كشي همينه عاشقت كربلا نبينه       

 قسمتم كن يه روزي ارباب گرد صحنت به روم بشينه

دردبده دوا بده قلب من و جلا بده        

هرچي دارم ازم بگير به من يه كربلا بده

 

 

معبود من خداي من اي حي داورم       

ديگر به لب رسيده نفس هاي آخرم

همچون رضا به حجره در بسته جان دهم      

در شهر غربت از پدرم ارث مي برم

در بسته دل شكسته بدن خسته از ملال           

 اين غم كجا برم كه مرا كشت همسرم

اي ام فضل مي شنوي ناله مرا                        

يك جرعه آب چيست كه ريزي به حنجرم

رويم بود به قبله و چشمم بود به در             

 اي كاش نازنين پسرم بود در برم

طاقت نمانده تا بزنم دست وپا دگر           

بهتر كه دست و پانزنم نزد مادرم

هر چند سالها پدرم خورد خون دل          

يارب ببين من ازپدرم خون جگرترم

از سوز زهر و سوز عطش سوخت جان من      

آبم نداد قاتل و شد آب پيكرم

 

تا آه سينـه سوزي ، از قلب من بـرآيد                

هردم هزار نوبت ، جـانم ز تـن بـرآيـد

بس كوه غصه بردم بس خون دل كه خوردم                 

پيوسته از لبم جـان ، جاي سخن برآيد

از بي وفـايي يار ، ايـن بـود قسمت من              

من گريه كن بميرم ، او خنده زن بـرآيد

ديگر نمانده هيچم ، تـا كي به خود بپيچم             

 اي مرگ همتي كن ، تا جان ز تن برآيد

از بس كه يار جاني ، آتش زده به جـانم             

 ترسم كه جاي آهم ،‌ دود از دهن برآيد

امـروز بين حجره ، فـردا كنـار كـوچـه              

فرياد غربت من ، از ايـن بـدن بـرآيـد

 

نيكوست زهر دشمن درراه دوست كز من             

هم ساختن به آتش ، هم سوختن بـرآيـد

از بسكه رفتم از تاب از بسكه گشته ام آب               

فـريـاد آه ، آهـم ، از پيـرهـن بـرآيـد

جا دارد از غم من ، هنگام دفـن ايـن تن             

 خون در لحد بجوشد اشك از كفن برآيد

شور و نـواي ميثـم ، خيـزد زدل دمـادم              

چون ناله كز درون ، بيـت الحزن برآيد

 

شرار زهر قاتل ، سر زند ، از جسم و از جانم  

كسي بر من نمي گريد به غير از چشم گريانم

من از دوران طفلي تا جواني خون دل خوردم   

كه از هر ناله مي جوشد، هزاران درد پنهانم

ميان حجره در بسته ، مثـل شمـع ، مي گـريم   

 مگر باقطره اشكي ، شـود تـر چشم گريانم

تمام عمر با تنهايـي و غـربـت گـرفتـم خـو     

ولي وقت شهادت ، مادرم زهراست مهمانم

كه ديده صيددست وپازند صياد كف بر كف     

الا صياد! من صيد توام ، ديـگـر مسوزانم

الا اي آه! از زندان تنگ سينه ، بيرون شـو     

كه من با ناله ، داد خويش از صيـاد بستانم

گهي نام محمد بر لبم ، گـه يـا رضـا گـويم      

گهي رو بر مدينه ، گه بود سوي خراسانم

شريك زندگي گرديده قاتل ، خانه ام مقتـل      

 انيسم اشك چشم وحجره در بسته، زندانم

مرا كشتي دگر شادي مكن اي دختر مأمون        

گرفتم نيستـم فرزنـد پيغمبـر ، مسلمـانم

زسوز خود سرودن سوز دل دادم تورا ميثم

كـه خورده نظم تو پيوند ، بـا اشك محبـانم

 

به ديوار قفس بشكسته ام بال و پر خود را        

زدم تنهاي تنها ناله هاي آخر خود را

دون حجره همچون شمع سوزان آتشي دارم                          

كه آبم كرده و آتش زدم پا تا سر خود را

قفس را در گشوده صيد را آزاد بگذاريد                        

كه در كنج قفس نگذاشت جز مشتي پرخودرا

كنيزان لحظه اي آرام شايد بشنوم يكدم                         

صداي ناله جانسوز زهرا مادر خودرا

لبم خشكيده يارم گشته قاتل حجره دربسته                     

مگر با قطره اشكي تر نمايم حنجر خودرا

بزن كف پايكوبي كن بيفشان دست ام الفضل                    

كه كشتي در جواني شوهر بي ياور خود را

بيا و اين دم آخر به من ده قطره ي آبي                          

كه خوردم سالها خون دل غم پرور خودرا

چه گويي اي ستمگر در جواب مادرم زهرا                     

 اگر پرسد چرا لب تشنه كشتي شوهر خودرا

اجل بالاي سر من در پي ديدار فرزندم                          

گهي بگشوده ام گه بسته ام چشم تر خودرا

به ياد شعله هاي ناله ابن الرضا ميثم                             

سزد آتش زني هم نخل هم برگ و بر خودرا

 

 

بابا ببین که دختر مامون چه کار کرد              

قلبم چو دانه دانه سرخ انار کرد

من پای خود ز سوز عطش بر زمین زدم      

او هم به پایکوبی خود افتخار کرد

من از شراره جگرم ناله می زدم                

او می شنید و خنده دیوانه وار کرد

 

سبز شد از اثر زهر هلاهل بدنم                             

حسنیم بنویسد به روی کفنم

من گل یاس رضایم که چنین پژمردم             

 لرزه افتاده خدایا به تمامی تنم

همسرم کف زند و رقص کنان می خندد   

من دل خسته غریبانه ز دل ناله زنم

هم حزین فدکم هم به حرم بی یارم  

فخرم این است که در روضه شبیه حسنم

 

سوزد از زهر ز پا تا به سرم یا زهرا                  

آب شد از اثر آن جگرم یا زهرا

هیچ کس نیست بیاید به کنارم مادر                 

تو بنه بر سر زانوت سرم یا زهرا

تا بیاید پسرم بر سر بالین پدر                       

 دیده دارم به در و منتظرم یا زهرا

ای که در آتش بیداد رخ ماهت سوخت    

نظری کن به دل شعله ورم یا زهرا

مرغ عشق توام و از نفس افتاده شدم    

ریخت در کنج قفس بال و پرم یا زهرا

دیده ام تار و دلم شعله ور از زهر ولی        

هر دم آید رخ تو در نظرم یا زهرا

قاتل من به غم بی کسی ام می خندد     

او کند شادی و من پشت درم یا زهرا

نفسم در قفس سینه شده زندانی                

جان به لب آمده و محتضرم یا زهرا

 

ای زهر خلاصم کن و بگذار بمیرم           

ای مرگ مدد کن که من زار بمیرم

بگذار در این خانه که غمخانه من بود                 

تنها و غریب از ستم یار بمیرم

بگذار که با سوز درون و لب عطشان                    

یکبار زنم ناله و صد بار بمیرم

بگذار که چون فاطمه هنگام جوانی                

در خانه در بسته خود زار بمیرم

بگذار که بی شیون و آرام شوم آب       

چون شمع که سوزد به شب تار بمیرم

بگذار در این خانه در بسته خاموش                  

از یار کشم محنت و آزار بمیرم

بگذار چو مرغی که قفس قتلگهش بود                   

 بیگانه و تنها و گرفتار بمیرم

 

 

 

 

 

دروس اجتماع عمومي

  • شیخ محمود ریاضت
  • حاج مصطفی خرسندی
  • حاج آقا امینی
  • حاج زهیر سازگار
  • حاج ماشاالله عابدي
  • حجت الاسلام شاهانی
  • حاج زین العابدین غلام
  • حجت الاسلام کدخدارستم
  • حاج سعید حدادیان
  • حاج محمود کریمی
  • حاج آقا جاودان
  • حجت الاسلام نقدی
  • حاج محمد نوروزی
  • حاج حسین هوشیار
  • حاج رضابکایی
  • حاج علی آهی
  • حاج یدالله بهتاش
  • حاج قاسم رضایی
  • حاج مصطفی روحانی
  • حاج آقا واضحی
  • دکتررجبی دوانی
  • حاج محمدابوالقاسمی
  • حاج آقا معممی
  • حاج آقا شفیعی
  • سیدحسین مومنی
  • حجت الاسلام علیرضا پناهیان
  • دکترقنبری
  • حجت الاسلام صمدی آملی
  • دکترسنگری
  • حجت الاسلام میثم علی پناه
  • حجت الاسلام شهاب
  • حجت الاسلام گمار
  • حاج حسین سازور
  • حاج غلامرضاسازگار
  • حجت الاسلام خوشی
  • حجت الاسلام شجاعی
  • حجت الاسلام بی آزارتهرانی
  • حجت الاسلام امام پور
  • حجت الاسلام موسوی
  • سردارنقدی
  • حجت الاسلام دراب کلایی
  • حجت الاسلام تویسرکانی
  • دکتر الوندی
  • استاد مجیدی مهر
  • حجت الاسلام میرزامحمدی
  • آیت الله احدی
  • حاج رسول فیضی
  • حاج محسن طاهری
  • دکتر محسن نفر
  • حاج اکبربازوبند
  • حجت الاسلام پروانه
  • حاج مهدی توکلی
  • حاج محمدرضاغلامرضازاده
  • حاج محتبی روشن روان
  • حجت الاسلام حمید میرباقری
  • حاج مهدی سماواتی
  • حجت الاسلام حائری زاده
  • حاج علی مهدوی نژاد
  • حاج اصغر دوستی
  • حاج عباس حیدر زاده
  • حجت الاسلام احمد پناهیان
  • حجت الاسلام مرتضی وافی
  • علی اکبر رائفی پور
  • حجت الاسلام علوی تهرانی
  • دکتر خاموشی
  • حجت الاسلام ردایی
  • حاج محمد غلامی
  • حجت الاسلام سرلک
  • حاج جواد اعتماد سعید
  • شیخ علی ثمری
  • حجت الاسلام موسویان
  • حجت الاسلام ماندگاری
  • دروس استاد فراهانی

    آیین مجلس داری
    اشعار منتخب
  • اشعارمراسم یکشنبه ها
  • تحقیقات
    بررسی متون روضه

    اوقات شرعی

    

    تقویم شمسی

    اعضا : 1296
    محتوا : 9036
    بازدیدکنندگان : 16246073
    ما 152 مهمان آنلاین داریم